Het leven van mijn hernia

Ik heb altijd al veel last van mijn rug gehad, vaak spit gehad. Mijn zus die al drie keer aan een hernia geopereerd is… In mei 2011 ben ik gaan bowlen met vrienden. Tja andere beweging, zware bal, last van me rug… Gaat wel weer over…niet dus! Toch maar een keer een MRI scan laten maken dan, dat was in December 2011, bij Viasana in Mill, en daar kwam uit dat er een kleine uitstulping zat tussen de wervels L5 en S1. Dus toch een hernia! Maar nog zodanig klein dat ik niet geopereerd hoefde te woren. Ze konden wel een injectie geven die de uitstulping zou doen laten schrinken maar met rust zou het ook wel overgaan…Juli 2012 toch maar die spuit gaan halen bij Viasana, want het deed toch nog steeds wel zeer en ik kreeg een rare kriebel in mijn been… Hartstikke spannend allemaal, maar twee weken na het spuitje was de pijn weg! Wauw, wat fijn! Nou als ik het hiermee red, dikke prima! Want je mag zo’n spuit meerdere keren, dus als ik weer pijn zou krijgen moest ik direct aan de bel trekken!

1 Januari 2013… Pijn! Ooh me been! Me voet! Wat is dit! Ik ga Viasana bellen! “Nee mevrouw dit is geen spoed, wij hebben pas over drie weken een plekje…” Ja GVD ik heb pijn! Gelukkig had de manuele therapeut direct plek, en dankzij hem was de pijn wel weer draaglijk..

April 2014 weer zo pijn in mijn been! Absoluut niet in me rug maar met staan en lopen was het gewoon niet te houden, alsof je continu stroom krijgt, van je bil tot en met je kleine teen…. Morfine van de dokter gekregen, wat een troep!! Ik voelde me zoooo slecht en had nog net zoveel pijn! Stoppen met die zooi dus! Weer terug naar Viasana, weer een spuit erin… Been los laten masseren dmv Mylogenics (Auw!) en gewoon weer vrolijk door!

Maart 2015, training bij Kinki… Shit, die pijn in mijn been is er weer…. Dit is niet goed.. Eerst weer allerlei therapieën gehad. Osteopaat kan me niet helpen, manueel niet, chiropractor niet…. Laat ik maar eens naar het ziekenhuis gaan, dus hup, in Mei naar de pijnpoli van het CWZ in Nijmegen. Proberen we eerst een PRF behandeling en dan hopen we dat het over is. Ze steken dan (onder plaatselijke verdoving) een naald in je beknelde zenuw en zetten die onder stroom zodat de pijn prikkel wordt uitgeschakeld… Helaas, het mocht niet baten.. Laten we weer een nieuwe MRI maken… “Oh, je hernia is wel heel erg groot! Ik denk niet dat we onder opereren uitkomen, ik stuur je door naar de neuroloog.”

Ondertussen bij de fysio onder begleiding gaan sporten om alvast sterk te worden. Bij de neuroloog het hele verhaal gedaan, ze wilde niet opereren want dat doen ze niet zomaar, maar na mijn verhaal met hoe lang ik er al mee bezig was, en dat dit geen manier van leven is stemde ze toch toe. Ik kon tenslotte maar 1 minuut staan of lopen, en dan overdrijf ik niet… “Ik stuur je door naar de Neurochirurg.”

Oohh en wat duurt dat allemaal laaannnggggg… Inmiddels was het alweer November voordat ik daar terecht kon.. Ik geef de Chirurg een hand, ga zitten en hij begint meteen:”Zo ik heb je mri bekeken en dat is overduidelijk, we gaan je opereren, de wachttijd is ongeveer 12 weken.. Pas als je volledig uitval in je been hebt of niet kan plassen dan word je met spoed geopereerd.” Ohja en hij adviseerde mij om tien kilo af te vallen want dan had ik minder druk op mijn wervel, en dan was de kans op een nieuwe hernia iets kleiner…

Maar goed, moet ik weeeer zolang wachten! Maar ja, dan maken die paar weken ook niks meer uit. Pijn word een onderdeel van je leven, ik kon nog steeds een beetje werken in de kapsalon, maar niet veel…. Je leven word vrij saai kan ik je vertellen… Uiteindelijk zou de datum 16 December worden, maar 14 December zouden ze bellen of het defintief zou zijn…. 

Jezus wat was ik zenuwachtig die maandag! En daar ging me telefoon….. “Mevrouw de operatie kan niet doorgaan want er is zoveel tussen gekomen en er is gewoon geen plek.”

Ik heb nog nooit zo hard gehuild! Wel kon ze een nieuwe datum geven, dat werd 6 Januari 2016…. Dus dan maar weer een beetje werken en aanrommelen…… Kon ik iig wat mensen met een mooi kapsel de feestdagen laten vieren…

Ik kon gelukkig wel zitten, en met paardrijden heb ik nooit last gehad, als ik dat niet meer zou kunnen zou ik best wel een beetje depri zijn geworden… Het was vooral het staan en lopen wat vrijwel direct die gruwlijke uitstraling in mijn been gaf… Het gekke is, dat je de dingen accepteert hoe ze zijn, althans die instelling heb ik wel. Ik miste wel het stappen heel erg, en ik probeerde wel zoveel mogelijk mee te komen met leuke activiteiten, maar ik moest het vaak af laten weten….

Inmiddels ben ik geopereerd en ik kan me gewoon niet meer voorstellen hoe ik het in hemelsnaam al die tijd vol heb kunnen houden met die pijn!

Hoe de operatie en het herstel is gegaan vertel ik in een volgende blog…. Deze is al langer dan ik dacht….

Nog een laatste dingetje, een hernia wilt niet altijd zeggen dat je pijn aan je rug hebt. Uitstraling in je been is een groter kenmerk.. De chirurg vertelde mij dat hij ook alleen voot uitstraling opereerd en niet voor rugpijn…

Hieronder de foto van mijn laatste MRI scan, waarop een overduidelijke en grote hernia te zien is…
  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s